Dus ging ik klussen. De kinderkamers gingen op de schop: waterleidingen die altijd op de muur zaten verdwenen onder de vloer, een brakke schuifdeur maakte plaats voor een gewone draaiende deur, de originele jaren vijftig inbouwkast werd opgeknapt in plaats van gesloopt. Verder stucwerk, schilderwerk op hout en muur, elektra, en alle ouderwetse radiatoren eruit, vervangen door nieuwe elektrische exemplaren, inclusief de bedrading daarvoor. En tussendoor reparaties van zo'n beetje alles wat een huis aan reparaties kan verzinnen. O ja: ik zaagde ook bijna voor de tweede keer een waterleiding door waarvan ik zeker wist dat het een ongebruikte verwarmingsbuis was.
Inmiddels ben ik weer aan het werk: ik ben gestart als Product Owner voor de Sovereign Cloud- en Sovereign AI-proposities bij Atos. Wat me nu vooral bezighoudt: hoe vaak ik tijdens het klussen dacht 'hé, dit is net mijn werk, maar dan met een afkortzaag'.
De hoogslaper, of: waarom het begin er niet uitziet
Het mooiste voorbeeld is de hoogslaper die ik voor mijn dochter bouwde. Dat werd een heel iteratief proces: meten, een opzet maken, ontdekken dat het anders moest, aanpassen, opnieuw. Het eindresultaat is trouwens superdegelijk en strak geworden, daar ben ik echt trots op.
Maar het begin? Het begin was traag en sprak totaal niet tot de verbeelding. Een frame dat nergens op lijkt, eindeloos passen en stellen met twee balken. Probeer dat maar eens uit te leggen aan een dochter die gewoon haar bed wil. Toch geldt: zonder dat langzame, inmiddels onzichtbare begin was het nooit zo goed geworden.
Elke Product Owner herkent dit. De eerste weken van een nieuw product of een nieuwe propositie leveren niets op wat je kunt laten zien. Je bent aan het uitzoeken, aan het funderen, aan het praten met mensen. Stakeholders worden onrustig: waar blijft het resultaat? Maar wie het fundament overslaat, bouwt een wankel bed. Letterlijk en figuurlijk.
Een vloer schilderen op een verdieping die in gebruik is
Mijn persoonlijke favoriet: een vloer schilderen op een verdieping waar gewoon geleefd wordt. Dat gaat dus plankje voor plankje. Een stuk afzetten, schilderen, laten drogen, meubels verschuiven, volgende stuk.
Wie ooit een systeem heeft vervangen dat ondertussen gewoon moest blijven draaien, weet precies hoe dit voelt. Je kunt niet alles tegelijk doen. Je levert in kleine stappen, je zorgt dat het huis bewoonbaar blijft, en je accepteert dat het langer duurt dan wanneer je alles in één keer had kunnen doen. Het alternatief, alles tegelijk en hopen dat het goedkomt, eindigt met verfvoetstappen door het hele huis.
Hetzelfde denkwerk, ander gereedschap
Wat ik vooral meeneem uit deze maanden: eerst het probleem snappen voordat je gaat sleutelen, het juiste gereedschap kiezen, weten wanneer je een vakman moet inschakelen, en accepteren dat 'even een plankje ophangen' zelden bij dat ene plankje blijft. Wie een huis opknapt en wie een product bouwt, doet in de kern hetzelfde werk.
En nu, met schone handen en een opgeknapt huis, mag ik dat denkwerk weer toepassen op cloud en AI met soevereiniteit als kern. Geen waterleidingen deze keer. Al weet je dat bij dit soort trajecten natuurlijk nooit zeker.